Slide_1 Slide_2 Slide_6 Slide_7 Slide_8

Hoera, ik ben geïntegreerd! Ik schrijf of praat ook altijd over eten, net als de echte Portugees. Hoewel, als ik het niet over eten heb, dan gaat het gesprek over warmte of over een combinatie van eten en warmte.  Het is winter en ik ga niet eten bij restaurants waar de deur gastvrij open staat. Mij te koud, en dat vind ik ongezellig.  Toch ga ik het weer over eten hebben en weer over het Portugese gebak.  De achtergrond van het gebak in onze omgeving is historisch. We wonen in de buurt van Alcobaça en Alcobaça is beroemd om haar klooster (Mosteiro) en om haar gebak en die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De monniken,  die alle grond in de omgeving in hun bezit hadden, verpachtten hun land aan de boeren, die daar uiteraard voor moesten betalen. Die pacht ging vaak in de vorm van eieren, want die hadden ze genoeg. De monniken kwamen dan ook om in de eieren. Ze gebruikten vervolgens het eiwit om hun boorden te verstevigen en het eigeel werd gebruikt voor allerlei soorten gebak.

Maar er is nóg een verhaal over gebak en ook dit verhaal speelt zich hier in de omgeving af:

De Koning (lang geleden) reed vroeger altijd langs een bekend café/ restaurant als hij van Caldas da Rainha naar Coïmbra reed per koets. In die tijd duurde zo’n reis drie dagen en onderweg moest er natuurlijk gegeten en gedronken worden. Zo ook op deze nu zo beroemde dag. De kok van het desbetreffende restaurant werd daarop zo zenuwachtig dat hij vergat dat de cake die hij in de oven gezet had, nog lang niet gaar kon zijn.  Toen hij dan ook de cake aansneed en serveerde, bleek de binnenkant nog vloeibaar te zijn. De kok schrok zich te pletter, maar de koning dacht dat het een nieuw recept was en was lyrisch over de smaak. Sinds die tijd is Pão de Ló beroemd.

Zo, een lange inleiding om te komen bij de workshop Portugees gebak maken,  die ik afgelopen zaterdag heb gevolgd en helemaal geweldig was.  Voor Loek, mij en een  aantal gasten was de workshop georganiseerd in Casa Pão de Ló. We zagen hoe ze het beroemde gebak maakten ( met honderd tegelijk), maar veel leuker was dat we zelf de beroemde Pasteis de Natas leerden maken, koekjes, een cocosrol, en gefrituurde (soort) wentelteefjes.  En klap op de vuurpijl we aten het allemaal op!!!!  De kosten: met negen mensen en voor ieder 2 á 3 consumpties € 60,-

Ga ik het nog eens doen? Nee, want ik ben al te dik, maar ik ga alle gasten ernaar toe sturen. Jullie zijn dus gewaarschuwd. 

Vraag het gerust!

Google Maps

Gastenboek

Frobert & Josje
Met de Yurt als tempel, de nostalgie van het keukentje en de douche en de veranda hebben jullie een bijzondere plek op aarde gecreëerd. Een plek die de gewenste aardsheid van het kamperen naar een idyllische en comfortabel niveau brengt. Ronduit heerlijk. we hebben volop genoten. Dank voor a...