Ons labyrint is na zeven jaar af. Niet voor de eerste keer, maar nu denken we dat dit de goede vorm is. Als nu het gras er omheen goed gaat groeien (en daar hebben we water voor nodig), dan is het helemaal prachtig. We hebben heel wat vormen uitgeprobeerd. Eerst wilde ik de markeringen van lavendelplantjes te maken, maar daar had ik zoveel planten voor nodig én ik had al visioenen van eindeloos op de knieën liggen om de planten bij te knippen, dat we de stekjes gebruikt hebben voor de border eromheen. Daarna hebben we de markeringen met rotsstenen gelegd, maar dat was te moeilijk als je het gras wilde maaien. Dus alles weer weg. Vervolgens hebben we de ondergrond bedekt met worteldoek. Het was de bedoeling om hier boomschors op te strooien en daar dan weer de stenen op uit te leggen. Ook dat lukte niet, want er was geen boomschors meer te krijgen. Dus het schors wat ik al had werd ook voor de border gebruikt. Wat nu.... Nu hebben we kleine vierkante stenen in de (keiharde) grond gegraven. (laten graven) zodat de maaimachine er overheen kan.

Een labyrint is geen doolhof. Een doolhof is een metafoor voor het leven. Je kan vooraf niet zien waar het einde is. Een labyrint verkondigt dat er maar één juiste weg is. Labyrinten worden vaak aangetroffen in kerkvloeren en zijn ingetogener dan doolhoven. Een bekend labyrint is het labyrint van de kathedraal van Chartres. Iedere vrijdagochtend worden alle kerkstoelen verwijderd en kunnen bezoekers het labyrint lopen. Vier jaar geleden kwam ik , terwijl ik onderweg was naar Portugal, per brommer aan in Chartres en heb ik het labyrint gelopen. Ik was natuurlijk weer veel te snel en toen ik bijna in het centrum was aangekomen, zag ik verschillende andere mensen het parcours heel bedachtzaam lopen. Oei..... als dit symbolisch is voor mijn leven, dan ben ik snel de pijp uit, dacht ik en liep dus iets langzamer de route uit. En gelukkig leef ik nog steeds.

Het is niet te geloven. Nog steeds valt er geen druppel water. En nu zijn we er echt aan toe. Dit is de droogste winter geweest in honderd jaar en nee, dat is niet goed, maar wél lekker. Alleen is er nu een 'wateralarm' afgegeven. Je mag de tuin niet meer besproeien, je auto niet meer wassen en de putten niet meer gebruiken, omdat het grondwater te laag staat. Dat is jammer, want in oktober was het al te droog om nieuwe planten te zetten en nu kan dat ook niet. En ja, natuurlijk zijn er al branden. Maar we zijn bruin!!!

Maar we beleven ook avonturen, vooral met Chamoor. (Het muildier, voor degene die dit gemist hebben). Vannacht om half twee begon Bo heel hard te blaffen en bleef blaffen, want we niet gewend zijn. Toen we opstonden zagen we een politieauto staan en de auto van een vriend (Ben). Ben en Paula zijn de officiële eigenaren van Chamoor. We hebben haar geleasd. Dat wil zeggen dat ze onder onze verantwoordelijkheid valt, maar als we dit niet meer willen of kunnen, kan ze altijd terug naar Ben en Paula. Dus toen iemand Chamoor op de weg naar Vimeiro had zien lopen, hebben ze eerst de politie gewaarschuwd, daarna Ben en Paula (want er blijft niets geheim in het dorp) en vervolgens kwamen ze bij ons. Inmiddels hadden ze Chamoor vastgebonden aan de kant van de weg. Aan Loek de taak om weer met haar naar huis te lopen. Ongeveer 1 km lang. Dat lijkt niet zo ver, maar in het pikkedonker en met een onwillig dier, kan dat vies tegenvallen. Gelukkig was Chamoor blij Loek te horen en liep met hem mee. Achteraf bleek dat zij de houten omheining totaal aan diggelen getrapt had. Loek doet iedere dag allerlei oefeningen met haar en ze is behoorlijk slim. De ene dag gaat dat beter dan de andere, maar nu wierp het zijn vruchten af en loopt ze rustig met Loek mee. Nu ik dit allemaal opschrijf, heb ik het gevoel dat ik even moet gaan kijken of zij nog in de wei staat.

Chamoor is er wel, maar Bo is even een blokje om, in het donker.

29 maart 2012

Zon, zon, zon!!! De hele winter lang. De vrienden die hier zeven weken kwamen overwinteren (en tegelijkertijd op Bo, Sia en Chamoor konden letten) waren heel wat bruiner dan Loek en ik, die in Vietnam gezeten hadden. De nachten waren wel erg koud in Portugal én in Nederland, kouder dan normaal in de winter, maar iedere dag zon, die steeds warmer werd, was en is toch wel heel aangenaam. Géén druppel regen gevallen en dat is natuurlijk weer niet goed. We hebben nu al een tekort aan water. De put boven is al bijna leeg. Gelukkig weer iets om te mopperen. En meteen toen we thuis waren, zijn we weer aan het werk gegaan. Eerst maar weer een lijst maken; uiteraard een bladzijde vol met karweitjes en ideeën. De Adega krijgt een extra slaapkamer, die gebouwd wordt in de Casa do Forno. En als je dan toch bezig bent; BEZIG BENT?; we zijn nooit niet bezig, kun je net zo goed de rest ook meteen opknappen. Geen deadlines deze keer, hadden we ons voorgenomen. Maar dat gaat net zo als ER KOMEN NIET NOG MEER DIEREN! want er komen wél meer dieren, want Chamoor is zo eenzaam, dus gegarandeerd dat we dadelijk weer tegen een deadline aanzitten en ook nog een geit hebben. Wie heeft nog een naam voor een geit?

Wij zijn erg enthousiast. De verhuur gaat goed. Nou kan ik me voorstellen dat het leuk is om in de kerstvakantie als het buiten stormt en regent, een zonvakantie te plannen. Zou ik ook doen. Maar we hebben ook nog heel wat weken ruimte. Dus iedereen is welkom!!!!