Slide_2_web Slide_4_web Slide_5_web Slide_6_web Slide_7_web

Op deze plek schrijven wij -met gepaste onregelmaat- over het wel en wee op onze quinta.

We kennen allemaal de uitzendingen van 'ik vertrek' en de problemen die de mensen hebben voordat ze een bed&breakfast/hotel kunnen openen. Geen problemen.... dan ook geen kandidaat voor de 'ik vertrek' programma's. Nou waar was de t.v. ploeg dan de afgelopen weken? Niet gezien, hoor. Na een paar hectische weken waarin Loek en Lars een prachtig, rond, houten huis bouwen en wat op 10 juni verhuurd is, gaan Loek en ik op 2 juni een week naar Nederland voor een familieweekend. Dat is al een jaar eerder afgesproken en Lars en Claudia denken dat ze de laatste restjes wel aankunnen, maar natuurlijk lopen er een aantal dingen mis. Ik zei het al 'ik vertrek' problemen. Het hoort erbij.

Dus als we op dinsdagavond 9 juni (laat) terugkomen, horen we het al. Geen tijd om onze koffers uit te pakken. We moeten nog hard aan het werk om de Rondavel af te krijgen op tijd en als verrassing, mogen we voor de gasten 's avonds een Sardinhada ( een traditionele Portugese maaltijd van sardines) verzorgen. De volgende dag werken we met z'n vijven om de kranen alsnog aan te sluiten, de steiger af te breken, het terras op te ruimen, planken in de keukenkastjes maken etc, etc. Een van de nieuw gekochte kranen blijkt lek, maar het duurt helaas even, voordat we beseffen dat het niet aan de aansluiting ligt, maar aan de kraan zelf. Ik zeg maar even 'we', maar in werkelijkheid doen Lars en Loek het werk met behulp van Claudia en Linda. Ik ben de 'opzichter', die doen nooit veel, maar denken wel dat ze hard werken en worden er nog moe van ook. Om drie uur verwachten we de gasten. Normaal zijn ze bijna altijd te laat. Nu niet. Integendeel , ze zijn te vroeg. De fles champagne, die toegezegd is, staat klaar, maar daar is het ook al te vroeg voor. Maar om zes uur kunnen ze in de Rondavel die veel te groot is en prachtig. Helaas lekt het als een zeef, maar daar komen we pas later achter. Onze nieuwe dakbedekking, aangeraden door een expert, zou waterdicht en luchtdoorlatend zijn. Óf we hebben het niet goed begrepen, óf ...., maar het is waterdoorlatend en waarschijnlijk luchtdicht. Gelukkig kunnen we voor een goede plaatsvervangende plek zorgen, maar leuk is anders.......

Dit gaat de hele week door. Werken aan de Rondavel, wassen en afwassen, vier informatiemappen maken en bijwerken. 's Nachts slapen we slecht en ik besluit op zondagmiddag weer terug in bed te kruipen. Als ik wakker word, denk ik dat het maandagmorgen is, maar nee, het is nog steeds zondag. Twee keer een maandagmorgen binnen 24 uur is ook echt te veel. Omdat het nog steeds regent, drogen de lakens niet en de was hoopt zich op. Morgen is er weer een dag en dan is het wasdag. Betekent dat dan dat het morgen droog is?

Interview met Jos die in juni van 'een weekje anders' bij Quinta Antes Vento heeft genoten.

Vraag: Wat heeft je naar Portugal gebracht?

- Nou ja, goede vrienden nodigden mij uit om bij goede vrienden van hen een weekje in de Costa de Prata door te brengen. Dat was een enorme verrassing, omdat ik door een herseninfarct behoorlijk beperkt ben. Ik ben nooit eerder in Portugal geweest en kende het alleen uit verhalen van vrienden die daar gaan golven. Dat is niet mijn stiel. Na een vliegreis met rolstoel werden we in Lissabon door Loek opgehaald en na een klein uurtje kwamen we aan bij de Quinta. Ik verblijf in de 'Loja' ( een van de appartementen) wat voor mij goed toegankelijk is. Mijn vrienden in 'Adega', het andere appartement.

Vraag: Wat houdt het 'weekje anders' in?

- In het 'weekje anders' leerde ik in korte tijd de highlights van de Costa de Prata kennen. *

Vraag: wat was het leukste?

- De oceaan is altijd raak. De eerste dag gingen we naar de kust, naar Sao Martinho. Later hebben we ook nog andere badplaatsen bezocht, zoals Foz do Arelho en Nazaré. Maar we hebben ook Caldas da Rainha bezocht met het broemde park, Santarem met het uitzicht over de Taag. De stad Óbidos, geheel ommuurd met kantelen en waar het niet moeilijk is je voor te stellen dat iedereen in Middeleeuwse kledij rondloopt. We hebben heerlijk geluncht en dat is niet duur. En de buddhatuin moeten we niet vergeten. Juist op dit moment was de Agapanthus in bloei. Dat maakt het extra mooi.

Vraag: zou je het zonder begeleiders gered hebben?

- Nee, absoluut niet. Voor iemand die echt afhankelijk is van een rolstoel wordt het moeilijk zonder begeleiders.

Vraag: Viel de toegankelijkheid van de verschillende plekken mee?

- Ja, maar ik kan zo'n 50 meter lopen en kan zelf naar het toilet als dat nodig is.

Vraag: Voor wie is het wel mogelijk?

- Voor mensen die twee handen kunnen gebruiken. ( Ik ben halfzijdig verlamd) en senioren die nog enigszins mobiel zijn. Voor mantelzorgers om eens lekker uit te ruste.

Vraag: Zou je het nog een keer aandurven?

- Ja, maar je moet goed in de gaten houden hoeveel energie je (nog) hebt, want er is zoveel te zien en te doen. Het is een heel avontuur. Het is ook afhankelijk van je instelling en van de anderen. Je moet er gewoon voor gaan.

Vraag: Hoe is Quinta Antes o Vento?

- Het is een heerlijk oord op een prachtige plek en uitzicht, maar wat een werk! Het ligt in een glooiend landschap met ontzettend veel boomgaarden. Witte huizen met de gekleurde randen langs deuren en ramen en roze, oranje en rode dakpannen. Zo mooi.

Jos, juni 2014.

*'Kijk op speciale weken/ weekje anders

Toen we jaren geleden de eerste keer Noord Portugal binnenreden vanuit Spanje was er een groot feest in Miranda do Douro. Er hing een sprookjesachtige sfeer door de straatversiering in de vorm van bloemen en verlichting . Het was al 11 uur 's avonds en we moesten nog een plekje vinden voor onze camper, maar ik wilde ook in het gras picknicken met Portugese wijn en brood met worst. Dat plekje kwam later wel. Het was een geweldig feest. Ons eerste feest in Portugal.

Twintig jaar later: Ik heb een boekje gekocht over de feesten en vieringen in Alcobaça en omgeving door het hele jaar heen. Je weet nooit waar dat goed voor kan zijn. Misschien zijn we ooit klaar met werken in de tuin, per slot van rekening. Ik heb even naar de inhoudsopgave gekeken en er staan 130 evenementen beschreven. Doen ze hier dan niets anders dan plezier maken? Was het maar waar, dan zou het land rijker zijn dan het nu is. Veel van deze feesten hebben een religieuze achtergrond. Vroeger waren deze feesten gerelateerd aan astrologische fenomenen en aan de verschillende jaargetijden. Het oogstfeest, het fruitfeest, lentefeesten, e.d. zijn daar nog voorbeelden van. Later werden deze overgenomen door de katholieke kerk en hadden we het paasfeest, kerstfeest, feest van de Heilige Antonius, de heilige Johannes en tot mijn grote vreugde ook het feest van Sint Amaro, dat op mijn verjaardag valt. Nooit eerder van gehoord en ik wist ook niets van hem, maar dat ik na ruim 60 jaar mijn eigen heilige heb, geeft toch voldoening. Ook al gaat het dan om een feest waar m.n. dieren centraal staan ( het zegenen van de kuddes en de dieren) . Eigenlijk ben ik dat ook gewend. Mijn naamheilige Sint Franciscus is per slot van rekening ook dol op dieren geweest.

Maar nu zit ik met een probleem. Honderddertig feesten! Alleen al in deze omgeving en dan hebben we het nog niet eens over het geweldige feest in Golega in November (een traditionele paardenmarkt), of het middeleeuws festival in Óbidos, die drie weken duren of de feesten in Tomar, of alle privéfeesten. Overal wordt er gegeten en gedronken en gedronken en gegeten. De Portugezen zijn gastvrij dus iedereen kan mee-eten en is welkom. En juist dat maakt het leven hier zo leuk.

Hema-LogoIk mis alleen de Hema. Het is een bekende uitdrukking onder de mensen die geëmigreerd zijn. Er is zelfs een boek over geschreven. En dan gaat het niet alleen om de hemaworsten, maar om de broodnuchtere Hollandse mentaliteit die je in de Hema aantreft. En echt , het is zo. De eerste jaren rende ik op Schiphol al de Hema in en kocht geen worst, maar snoof de geur op, dat was voldoende. Maar waar ik echt bang voor was, was het gemis van een bibliotheek. Een Nederlandse bibliotheek welteverstaan, want verbeeld je dat ik niets te lezen zou hebben. Dus was mijn idee, dat ik dan zelf maar een bibliotheekje zou gaan beginnen. Hier in Alcobaça. (Dat was voordat wij besloten appartementen te gaan verhuren.) Ik zag het al helemaal voor me; iedere donderdagochtend zou ik tussen mijn boeken gaan zitten met een stempeldoosje en een truttig schriftje om op te schrijven wie, wat geleend had. Twee vliegen in een klap: aanspraak en met een bescheiden winst zou ik nieuwe boeken kunnen kopen. Vooral dat truttige sprak me erg aan. Het deed me denken aan mijn bezoekjes aan de wijkbibliotheek waar we op donderdag twee boeken mochten lenen en daar heb ik gewoon goede herinneringen aan.

Nou valt het wel mee met dat niets te lezen hebben. Iedereen heeft boeken en iedereen is bereid ze uit te lenen. We hebben er zelfs zo veel dat veel boeken niet teruggegeven hoeven te worden aan de eigenaar, omdat er plaatsgebrek is in de verschillende boekenkasten. We hebben e-readers met duizenden (gratis) boeken. We hebben Engelse boeken en ik lees nu ook Portugese boeken. En daar doe ik héél lang mee. Ik kan voorlopig vooruit. En mijn truttige schriftje gebruik ik nu voor de truttige dingen die ik hoognodig moet doen. Is het dan toch waar dat ik alleen nog maar de Hema mis?

Vraag het gerust!

Zoover Beoordelingen

2015award winner gold

Quinta Antes o Vento

Gastenboek

Marlijn en Frans
Lieve Francine en Loek Portugal Anders Zittend op ‘ons’ terras voor de Adega, een laatste blik op het prachtige landschap. Wij, Frans en ik, hebben een heerlijke vakantie gehad. In de eerste plaats dankzij jou en Loek, jullie hartelijkheid en spontaniteit. Dat ik mijn oud-collega – vriendin weer terugzag ( na 8 jaar) en we heel snel de ...