We hebben prachtig weer! Overdag is het vaak 22 graden. We kunnen ontbijten én lunchen in de zon. Nu ontbijten we niet zo vroeg, maar toch. En volgens de weerberichten is het de komende week nog zo mooi. Maar het ziet niet erg kerstachtig uit. We zijn er natuurlijk al lang aan gewend dat er geen sneeuw ligt met Kerst, maar zon is wat anders. Het is wel genieten. Dus loopt Loek met een kerstmuts met Chamoor in zijn t-shirt langs de weg. Alvast voor de kerstkaart het volgend jaar. Ja, nu heb ik dat al verklapt, maar dat is iedereen dan al lang vergeten. Het was een goede Kerst en een erg gezellig Nieuwjaar, samen met Loes, Rich, en Saskia. Met Oudjaar zijn we naar San Martinho  gegaan, hebben op het strand gezeten, (met veel te veel kleren aan) en hebben naar het prachtige vuurwerk gekeken. Wat zou het een goed idee zijn als we dat in Nederland ook deden. Iedere stad een gezamenlijk vuurwerk. Het scheelt heel veel geld, is niet gevaarlijk en geeft veel gezelligheid. Wij vinden het ideaal. Nederland kan echt wat leren van Portugal.

Nou weet ik het zeker!! Wij denken altijd dat we 20 zijn en doen daarom dingen die wél leuk zijn, maar niet slim!! Al zeg ik het zelf. We hebben een muildier in bruikleen. 'Alleen een beetje hooi, af en toe een wortel en voor de rest gras', werd er gezegd. 'Oh ja, Zij heeft wel een dak nodig.' Nou, gras hebben we genoeg. Even een hekje maken en een dakje. Twee maanden later is de wei leeggevreten en één grote modderpoel, want helaas begon het te regenen en niet zo'n klein beetje ook. Chamoor, zoals ze heet, stond tot haar knieën in de modder en er is geen sprietje meer te zien. Maar daarom niet getreurd, we hebben nog veel meer wei en grond, daar kan zij ook staan, maar wel aan een touw en dat is zielig. Dus nu wordt er een nieuwe wei gemaakt. De stal heeft een nieuwe achterdeur, want ze wilt niet meer door de modderwei en we slepen met water, hooi en kilo's wortelen. Chamoor is tweetalig opgevoed. Haar moeder (een paard) heeft haar leren hinniken, van haar vader heeft ze leren balken. Dus in één zin twee talen. Nou doen wij dat ook, want af en toe raken we goed in de war. Want behalve Nederlands, spreken we veel Engels met mensen, zijn we constant Portugees aan het leren en af en toe gaat het allemaal in het Duits. En hoewel af en toe verwarrend, het is goed voor de hersenen. Ze (de hersenen) blijven bezig en omdat we geen 20 meer zijn, ook al vergeten we dat vaak (zie boven), is dat goed. We hebben namelijk geen tijd om andere hersengymnastiek te doen, moeten dus wel Portugese woordjes leren, terwijl we met Chamoor proberen te wandelen. Chamoor heeft een eigen wil en wilt dus altijd de andere kant op én ze is heel sterk. Maar ze is ook erg lief. We borstelen haar en halen de modder die ze vol ijver in haar vacht heeft gesmeerd, weer eruit. Ze is ook zeer aaibaar en heeft graag aandacht. Wij worden dikke vrienden, dat is zeker.

Het is gemakkelijk om vakantie te vieren als de zon schijnt, als de lucht strakblauw is en de terrassen vol zijn. Maar hoe vier je vakantie als het regent? En het regent niet zo'n klein beetje, nu. Helemaal niet erg. We heben een prachtige herfst gehad. We hadden zelfs een hittegolf eind oktober. Weken lang die strakblauwe lucht, stralende zon en alles wat normaal bij een zomer hoort. Maar ook met de gepofte kastanjes en herfstkleuren in de boomgaarden. Nu regent het dus. Een test voor de appartementen. Zijn ze opgewassen tegen wind, (iets meer) kou en regen. En ik moet zeggen, het is gezellig. In de Loja suist de gaskachel en binnen 10 minuten kunnen de truien uit. De kaarsen zijn aan, want af en toe valt de electriciteit uit. Een normaal verschijnsel als het regenseizoen begonnen is. En de spelletjes staan op tafel. Gelukkig hebben we alle spelletjes uit Nederland meegenomen. Die komen nu goed van pas. En natuurlijk konden we het niet laten ook hier een nieuw bordspel te kopen. (Een ticket to ride) wat we vol overgave gaan spelen met onze gasten ( zus van Loek met zoontje en vriend). Maar de kroon spant de sjoelbak, die vrienden van ons net uit Nederland hebben meegenomen. Natuurlijk kom je niet naar Portugal om spelletjes te doen. (In dit geval wel om de familie te bezoeken), maar er zijn genoeg andere plaatsen te bezoeken. We zijn naar het museum van de Slag om Aljubarotta geweest, waar op een leuke manier iets van de geschiedenis van deze streek wordt geshowd. Écht leuk. Onderweg ernaartoe vertelt Loek alle legendes die hij kent over Pedro en Ines, de slag van Aljubarotta met de bakkersvrouw die eigenhandig zes spaanse soldaten doodmept. (Dat is nog eens iets anders dan onze kleermaker die zeven vliegen dood kan slaan in een keer.)  Maar voordat we de grotten van Mira D'Aire kunnen bezoeken, schijnt de zon alweer. Ik denk dat ik eens 'een weekje anders' ga verzinnen voor als de zon niet schijnt.

Afgelopen weekend hebben we een paar dagen doorgebracht in de Serra Estrella en leuke mensen ontmoet. Piódao is een zeer oorspronkelijk dorp opgebouwd uit graniet. Alleen de herenboeren hadden geld om hun huizen te stuken en dus wit te verven. Dat zijn dus twee of drie huizen in het dorp. De rest is allemaal donkerbruin. Het witte kerkje in de zon straalt tegen de donkere achtergrond in de zon. Prachtig! Maar dichtbij Piódao ligt Foz d'Egua, waar we een kunstenaar uit Lissabon ontmoeten die daar een berg gekocht heeft. Vervolgens heeft hij daar een huis voor zichzelf gebouwd, een huis voor zijn kinderen met zwembad en picknickplaats. Klinkt allemaal heel gewoon, maar het is heel bijzonder om te zien. Hij bouwde een hangbrug over het riviertje heen en een kapel op de top van de berg. Hij vertelde ons dat hij acht jaar geleden de grond gekocht heeft en ieder weekend vanuit Lissabon komt om te werken. De kapel is adembenemend. Het is feitelijk alleen een ronde achterwand, uiteraard uit graniet waarin een prachtig Mariabeeld staat. Voor de wand loopt in een wijde blauwe bocht een zwembad in wording. Hoewel, of het een zwembad wordt, weet ik niet. Het contrast is geweldig, ook al is het niet klaar. Hij vertelt dat hij in het dorp een huis heeft gekocht omdat er een bron bij hoorde en hij de bron wilde hebben, het huis hoeft hij niet persé. Wat een inspirerende en gastvrije man. Maar hij heeft geld (denken we). Dat is niet alle Portugezen gegeven. Vervolgens zijn we naar Guarda gegaan naar de mensen die afgelopen zomer het Angel Festival georganiseerd hebben. Nico en Caeciel hadden mij daarover verteld en ik had meteen het idee dat ik die mensen wel wilde ontmoeten.  Nou, we werden heel hartelijk ontvangen en konden blijven overnachten. Ook zij hebben enkele gastverblijven, die zij verhuren en er was een huis voor ons beschikbaar. Ondanks het feit dat wij onaangekondigd aankwamen. Het Angel Festival (volgend jaar van 4 augustus tot 11 augustus) is een mix van Buitenkunst en Oerol en dan in de Serra Estrella op een landgoed van 33 hectare. Geweldig! Ik ben het volgend jaar van de partij, zeker weten.